1. Er worden tegenwoordig 3 grote festivals georganiseerd in het Rembrandtpark: Fête du Champagne (5 dagen), Het Amsterdamse Terrassen Festival ( 4 dagen) en Tapt Festival (2 dagen). De overlast daarbij is niet alleen het festival zelf, maar ook de opbouw en afbouw daarvan. Dat betekent een veelvoud aan dagen overlast per festival.

Daarnaast worden er nu ook Rave in the Park georganiseerd: Op zondag, van 10:00 's ochtends tot 22:30 's avonds technomuziek die door het park dreunt. En alsof dat nog niet genoeg is, start de volgende maandagochtend om 06:30 de opbouw voor het volgende festival. Dat begint met het aanhoudende gepiep van achteruit rijdende vrachtwagens en het metalen gebeuk van rijplaten die gelegd worden. 

2. De locatie is hiervoor niet geschikt: Er wonen 360 huishoudens op 100/200 meter afstand aan de Staalmeesterslaan en er wonen honderden mensen direct aan de Orteliuskade.
Ook worden de belangen van de dieren die het park als huis hebben, veronachtzaamd. Niet alleen de wilde dieren, maar ook die van de kinderboerderij en Het Landje.

 3. Op het balkon van de aangrenzende woningen is de geluidsoverlast tijdens het festival tussen de 90 en 100 decibel. In huis, met alle ramen en deuren gesloten, is dat rond de 70.

4. De festivalorganisatie is zo'n industrie geworden, dat men tegenwoordig 's nachts afbouwt. Hierdoor worden bewoners die tot 23:00 last hebben gehad van de muziek, vervolgens in de nacht gewekt ten gevolge van het festival, en door de herrie van de afbouwwerkzaamheden wakker gehouden. De gemeente bellen met het verzoek om handhaving heeft geen zin, omdat handhavers in de nacht niet werken. 
Met de werklui in gesprek gaan werkt evenmin; zij verwijzen naar de organisatie van het festival - die vanaf 09:00 weer bereikbaar is.

5. Het prachtige Rembrandtpark wordt doorgaans door veel Amsterdammers gebruikt voor recreatie: Zonnen, lezen, hond uitlaten, joggen, wandelen, barbecueën en buitenspelletjes. Die mogelijkheden worden hen niet alleen ontnomen tijdens de festivals zelf, maar ook tijdens de opbouw en de afbouw.

6. Het beleidsdocument 'Een vitaal en groen Rembrandtpark' zegt het volgende: "Het  park heeft een heel eigen karakter. Het is ruig en natuurlijk, bosrijk en kent een mooie balans tussen rust en levendigheid. De gebruikers omarmen ’t Rembrandtpark als één grote gemeenschappelijke groene long met veel voorzieningen voor jong en oud en met eigen flora en fauna die gekoesterd worden."
Daarna wordt gesteld: "De bezoekersdruk op het park neemt toe door de ontwikkelingen in de omgeving, de stad en het recreatiegedrag. Dit vergt wat om het Rembrandtpark met haar lokale functies en aantrekkelijke voorzieningen zoals bouwspeelplaats ’t Landje, de kinderboerderij, de schoolwerktuinen, speel-, fitness- en calisthenicstoestellen, een rustige groene oase met ontluikende flora te laten blijven.
Binnen de bestaande grenzen houden we gezamenlijk het park mooi en beheersbaar, levendig en rustig, groen en gezond. De organisatie van grootschalige evenementen staat hiermee op gespannen voet." Me dunkt.

7. De aanvoer voor de opbouw en afbouw gebeurt met zware vrachtwagens. Naast dat het geluidsoverlast oplevert is het ook gevaarlijk. De aanvoerroute die daarvoor gebruikt wordt is namelijk een fietspad. Het park is hiervoor helemaal niet ingericht.
Vervolgens worden de vrachtwagens met heftrucks afgeladen, waarvoor hetzelfde geldt: Gevaarlijke verkeerssituaties omdat de infrastructuur hierop niet is ingericht. Het is per slot van rekening een park - geen industrieterrein.

8. De festivals veroorzaken schade aan het park. De gemeente probeert die schade te herstellen door aan het eind van de zomer nieuw gras in te zaaien, maar dit herstelt de schade slechts deels. Hierdoor ontstaan steeds meer permanent kale plekken in het gras.

9. Doordat de festivals zoveel geluidsoverlast veroorzaken, worden bewoners genoodzaakt ramen en deuren te sluiten. Dit betekent dat ze zichzelf - in de lente en in de zomer - opsluiten in een broeikas. Doordat de meeste festivals 3, 4 of 5 dagen duren zitten bewoners daardoor dagen achter elkaar, uren lang, noodgedwongen zonder frisse lucht, in de herrie en in de hitte.

10. Bezoekers van de festivals komen op de fiets, maar ook veel met het OV. Bewoners zien stoeten festivalgangers vanaf metrostation Postjesweg en OV haltes rond het Mercatorplein aan zich voorbij trekken. Daar is op zich niets mis mee, maar deze bezoekers drinken onderweg vaak bier of wijn en laten die blikjes en flessen onderweg achter. Ook plegen ze op de terugweg vernielingen.

11. Festivalgangers gebruiken het park om hun natuurlijke behoefte te doen of hun maag te legen. Niemand ruimt dat op.

12. Om dat tegen te gaan, worden op diverse plekken nabij het festival urinoirs geplaatst. Deze staan daar dan dagenlang, in de hitte. U kunt zich voorstellen wat voor stank dat geeft. Hierdoor ontstaat er ook nog eens hinder van stank. Voor degenen die de pech hebben het dichtst bij de festivals te wonen, betekent dit dat zij blootgesteld worden aan urinewalm bij het betreden en verlaten van hun woning.

13. Bewoners die zich dat kunnen veroorloven, plannen weekendjes weg en vakanties tijdens de festivals. Dit om aan alle hinder te ontsnappen. Welbeschouwd worden zij op de vlucht gedreven. 

14. Bewoners snappen best dat het park niet van hun is, en dat ze daarop geen alleenrecht kunnen claimen. De stadhuislogica waarin het lieflijke Rembrandtpark tot een intensief festivalterrein heeft kunnen verworden echter, is ronduit wereldvreemd.

Conclusie: In de belangenafweging(en) om vergunningen voor deze festivals te verlenen, wordt veel te weinig rekening met de belangen van bewoners gehouden (mens, dier en natuur).